Onze geheimen van…(2): Teletekst, de keukenmuur, de bank en de voorlichter.
Gepost in erotiek, fictie, mensen, non fictie, politiek with tags aandacht, appartement, beleidsplannen, billen, buurtvader, buurvrouw, chanel allure, chauffeur, deurportaal, douchen, furie, gordijn, groene bank, heupen, hof van heden, keukenmuur, kus, lijf, lippen, massageronde, mens zijn, monden, nek, ogen, one, overgave, pers, persbericht, politiek, prikkels, reintegratie, ritssluiting, rug, sms, spanning, stropdas, tafeltje, telefoon, teletekst, televisie, theedoek, u2, uitspraken, vingers, wijn, zweet op februari 3, 2008 door 37in2007Met een zucht van opluchting zette ze de tv uit. Teletekst had haar het antwoord gegeven. De code voor de komende uren overgebracht. Ze voelde de spanning in haar lijf toenemen terwijl ze naar tv liep. Met haar voet, ondergebracht in een van hoge hak voorziene zwarte pump, drukte ze op de schakelaar. Het rode lichtje rechtsonderdaan het beeldscherm verdween na enkele seconden. Nu was alleen zij het die op de stand by stand stond bedacht ze.
De dimmers gaven de woonkamer net de goede gloed nodig voor een intiem samenzijn van twee mensen. De cd van U2 lag al bij de cd speler. De rode wijn stond al te pronken op tafel. Door de spanning in haar lijf leek het alsof de berichttoon van haar telefoon op volume 4 stond.
Het ontvangen teksbericht werd met gretigheid gelezen. Oké, tijd voor ronde 2 dus…Ze rook haar bodylotion. Liet haar handen en passant over haar contouren glijden. Het Boekje ter voorbereiding gelezen borg ze zorgvuldig op. Een nette dame wilde ze immers zijn…
De intercom bracht het signaal over waar ze zo op wachtte. Snel drukte ze de knop in. Geen woord werd gezegd tegen de bezoeker beneden in de hal. Hoeft ook niet, dat komt zo meteen wel wist ze.
Hij kwam binnen. Ze bleef even staan. Voor een seconde verlegen als een schoolmeisje. Zijn ogen zochten de hare. Haar ogen lieten hem niet meer los. Versmolten in een blik. De blik der verbondenheid. Hij zette zijn bril af en legde die op het tafeltje in de hal.“Zo meissie”. “Heb je gemist” “Ik jou ook” “ Verlang naar je” “Mmmm, dat heb je goed onder woorden gebracht”.
Vier armen. Vier benen. Evenzovele Lippen die elkaar zachtjes zoeken en dan vol overgave alle remmingen laten varen. Mijn hoofd tegen jouw borstkas. Jouw handen op mijn rug, billen. “Hmmm, dit is goed thuiskomen na een dag hard werken”. “Nadat het persbericht op Teletekst stond wist ik zeker dat je snel hierheen kwam:” De nette dame heeft inmiddels haar plaats moeten afstaan aan de veroverende furie in mijn hoofd. Dit smaakt goed.
Met elkaar op 2 seconden afstand strompelen we al tastend en zoenend door de hal naar de keuken. Helaas, even afscheid nemen, het deurportaal is niet breed genoeg voor twee mensen tegelijkertijd.Jij eerst, ik volg je direct. Mijn hand neemt jouw hand mee naar die ene plaats. Daar waar het genot te wachten staat. De keuken. Hmmm, de keuken. Jouw vragende blik wordt met plezier gade geslagen door ogen in wiens uitdrukking nu geen enkele gene meer te vinden is… Het algemeen bekende principe dat een keuken dient als plek ter voorbereiding van de maaltijd wordt ook hier gehandhaafd…
Dit is een appartement in de grote stad. Vier buren. En zoals de schotelantenne op het balkon bij de buren aangeeft worden hier buitenlandse TV zenders ontvangen. Komt goed uit dat die zender vaak te hard word gezet door de buurvrouw bij het volgen van haar favoriete soaps.
Hij zet zijn rug tegen de muur bij het koffiezetapparaat en blijft staan. Ik sla mijn armen om zijn nek en kus hem vol overgave, teder, passie. Weet me met moeite los te wurmen. “De keukenmuur?, Het koffiezetapparaat?” Je moet lachen. “Nog nooit gedaan tussen het koffiezetapparaat en de theedoek.” Je streelt zachtjes mijn wang.
“Hoe gehorig is het hier?” “Maak je geen zorgen, buurvrouw kijkt naar haar soaps en zoals je hoort zet ze de tv daarbij wat harder” “En buurman is buurtvader en heeft zoals iedere donderdag avonddienst. Is niet voor half twee terug” Buurman doet erg zijn best te integreren. Daar heb je soms direct voordeel van… “Laten wij ons vanavond richten op onze eigen (re)integratie in elkaar.”
Jouw oren masserend fluister ik je in: “dit is de eerste plek vanavond.” “Hm, dat gaat zeker lukken, zeker gezien de blik in jouw ogen”. Een kus volgt, een hand verdwijnt onder mijn bustier. Stap voor stap leg je mijn huid bloot. Met een rap gebaar gooi je het lingerieartikel ergens weg. Je drukt me dicht tegen je aan. “Ik laat je niet meer gaan vandaag.” Mijn bril leg je behoedzaam op het aanrecht.
Teder en aandachtig volgt een minutenlange stille ontdekkingstocht van hoofd tot heupen. Handen overal, stof kraakt, een knoopje valt, te snel geweest met openmaken. Een ritssluiting blijft nog even dicht Handen. Monden. Nek. Borstkas. Tepels. Borsten. Stof. Jouw geur. Chanel Allure. Jouw oksels, Mijn heupen. Alles wordt onderzocht…. Ik til mijn been zachtjes op en draai het om jouw rechterbeen heen. De storm wakkert aan. Een lange nacht mag dit worden.
Je stopt en vraagt om iets te drinken. “O ja, de wijn, staat in de woonkamer op tafel.”“Loop je mee?” Terwijl ik over jouw overhemd niet probeer te struikelen en mijn bustier op de verwarmingsbuis zie hangen vervolgen we ons avontuur naar de woonkamer.
Je haalt de glazen uit de jou inmiddels bekende buffetkast en vult deze tot de helft.“Wijn moet je wel verdienen”, zeg je speels. Kuiltjes in je wangen maken je gezicht nog mooier.“Waarmee?” vraag ik heel rustig. “Met een kus.” Een snel antwoord volgt. De wijn verdwijnt binnen no time. Terwijl we onze passie voortzetten in verbaal vuurwerk gezeten op de bank vliegt de tijd voorbij. De glazen zijn inmiddels leeg.
Loom maar vol van spanning en ondeugd richten wij ons dan tenslotte ook fysiek op elkaar. Zachtjes leg je mij neer op de lange, groene bank in de woonkamer. Terwijl je boven mij uit leunt vinden mijn armen een plek om jouw hals. Vingers beginnen hun massageronde. Een zachte kreun volgt. De afstand tussen onze lichamen is nu kleiner dan ooit. En wat nog mooier is, onze twee zielen zijn nu een. Jouw lijf en mijn lijf vinden elkaar. Uitgeput vallen we in elkaars armen in slaap. Even nog. Even sudderen voordat onze wegen elkaar weer scheiden. Het persbericht wacht immers nog op actie! Ik wist het, ik weet dat dit inherent is aan jouw bestaan.
Toch komt die sms piep van de op tafel neergelegde telefoon als een shock. De afzender van de sms ken ik ook goed. Geen jaloezie gevoeld bij die eerste ontmoeting. Je vertelde me immers vanaf het begin dat dit zou gebeuren. Part of your World. De sms verteld dat overleg nodig is over reageren op eerder gedane uitspraken. De pers gehaald en nu de lijn van het scorebord zo lang mogelijk proberen te rekken. Mijn portie aandacht prikkels door jou aan mij gegeven is met tevredenheid bereikt.
Een laatste kus. De woorden “Ik vind je lief” “Bel je snel” “SMS je straks nog even om je welterusten te wensen, Meissie” Kus. Kus. Omhelzing. Nog een kus. Help je zoeken naar je schoenen, vind je stropdas terug naast mijn oorbellen. Doe mijn bustier weer aan. Ik knik. Lachende ogen. Het is goed tussen ons. “ Ben blij met je!” “Lieverd, ben ook blij met jou”! Het woord trots is helaas gekaapt, maar gloei wel inwendig van bewondering. Doe hem de groeten en je weet het. Tussen jullie beiden kom ik niet.
Ons verbond wordt met deze woorden weer even uitgesproken. Dit om misverstanden te voorkomen en het scheppen van valse verwachtingen tegen te gaan. Vrijheid voor jou en vrijheid voor mij. Onze werelden ieder apart samen gedeeld.
Ik poets snel je bril en zet hem je weer op. “Zo, nu ben je weer de voor mij bekende man!” Je glimlacht. Het zweet dep je van je voorhoofd.“Lieve lief, Meissie, ik ga nu, thuis even douchen en dan rijdt hij me weer verder richting je weet wel…” De voordeur slaat dicht.
Kijk door een slip van het opengeslagen gordijn je na. Zoals afgesproken in een donkere woonkamer. Je weet immers nooit wie er buiten ons contact gadeslaat. Beeldvorming is snel en manipulatief. Op straat knippert de wachtende auto een keer met zijn koplampen als groet. Je kijkt stralend omhoog. Duim omhoog. Geef een kushandje terug en zie in luttele seconden mijn lief de donkere nacht inrijden…op weg naar zijn voorlichter.
