Onze geheimen van…(1): de dameswc
Hij negeert haar, zoals afgesproken, en loopt direct naar dat ene vrije tafeltje in de hoek. Die hoek van het café waar het opvallend rustig is. Ik sta op van de barkruk. Vervolg quasi nonchalant mijn weg naar de toiletten. Mijn blik gaat intussen langs de bezoekers en blijft toevallig even 2 seconden langer op hem rusten, inmiddels aangeklampt door 3 fris en fruitige jongedames…Inwendig moet ik lachen.”..hij is van mij ladies…so don’t waste your time…”De deur van het toilet, die als bij toeval aan de kant van ‘zijn’ tafeltje gelegen is, gaat snel dicht.
Inspectie volgt. Loop doelbewust langs de verschillende hokjes. Doe van elk hokje de deur helemaal open. Verzeker me de enige aanwezige dame te zijn… Na een laatste blik in de spiegel, pak ik mijn telefoon en SMS…Een paar minuten later is de deur van de dameswc ineens onbruikbaar geworden. Hij klemt wel heel erg. “Gebruik het invalidentoilet maar even”, zegt het gealarmeerde personeel. “Als dit over 10 minuten nog zo is, dan breken we de deur wel open…”
Binnen wordt genoten. Mijn vingers glijden door jouw haren. Jouw tong vervult zijn plicht op die plaatsen die bij daglicht bedekt zijn. We zijn blij met elkaar! Deze lust is de bekroning van het eerder ontstane mentale vuurwerk tussen ons. Boven de lust uit troont de kroon der liefde. Teder en aandachtig worden onze twee personages voor heel even een. Eén doel, één ideaal.
Gedeelde saamhorigheid van anders onbeminde, hardwerkende lichamen. Een zachte kreun ontstijgt uit ons beider mond. Dit is een tedere ontmoeting van Wederopstanding waarna Verlichting volgt… Ons geheime verbond.
Jij door talloze mensen aanbeden, ik door uitsluitend de keuze van vrijheid verwijdert van het man en kinderen ideaal.
Helaas…ons contact moet geheim blijven… Jouw baan, jouw reputatie en mijn vrijheid gaan nu eenmaal niet samen.
We genieten zachtjes teder van deze momenten…Straks ga jij weer terug naar het Hof van Heden. Vervolg jij je beleidsplannen makerij. Ondergetekende zit dan weer in het openbaar vervoer op weg naar het thuisfront…
Lieve schat, jouw aanraking, jouw stem, jouw inspiratie maakt het dellengedrag in het café het waard. Ik weet waar ik aan begonnen ben. Nu alleen de uitweg weer vinden.
Langzaam komt de serene rust weer tot ons. Een laatste kus. “Ik vind je lief” het immer laatst klinkende, het einde oefening inluidende gezegde tussen jou en mij…
Je bevestigt behendig het handvat van het toilet weer op zijn plaats. Licht uit. Eerst jij. Het halletje voor de toiletten inschietend wordt jij ineens de “Toevallig de sigarettenautomaat voor het damestoilet inspecterende” man. Na 10 minuten gevolgd door een ietwat rood aangelopen dame die met strakke pas haar weg richting uitgang zoekt…
